บทที่ 2

โคลอี้กำโทรศัพท์ในมือแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ

การที่เธอไม่สามารถตั้งครรภ์ได้เป็นเหมือนหนามทิ่มแทงใจเธอมาตลอด

แล้วตอนนี้เอเวอรี่ก็กำลังใช้เรื่องนี้มาเยาะเย้ยเธอ

แต่ภาพถัดมาที่ถูกส่งมาทำให้ใบหน้าของโคลอี้ซีดเผือดไร้สีเลือด โทรศัพท์ร่วงหลุดจากมือและกระทบพื้นเสียงดังแกร๊ง

ร่างกายของเธอแข็งทื่อ และม่านตาก็หดเล็กลงอย่างรวดเร็ว

เอเวอรี่ส่งรูปภาพลิปสติกมาให้เธอ

แท่งเดียวกับที่เธอเห็นในห้องทำงานของอาเธอร์วันนั้น

โคลอี้พยายามควบคุมอาการสั่นขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นิ้วเรียวของเธอวางค้างอยู่เหนือหน้าจอ

มีเรื่องมากมายที่เธออยากจะถาม

อย่างเช่นทำไมเอเวอรี่ถึงถามว่าเธอรู้หรือไม่ว่าใครคือพ่อของเด็ก

อย่างเช่นทำไมลิปสติกแท่งนี้ถึงเหมือนกับแท่งที่อยู่ในห้องทำงานของอาเธอร์

อย่างเช่นทำไมเอเวอรี่ถึงส่งรูปภาพแบบนี้มาให้เธอ

เอเวอรี่พยายามจะทำอะไรกันแน่

ริมฝีปากอิ่มเม้มเป็นเส้นตรง หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ลบข้อความกล่าวหาทั้งหมดที่เอเวอรี่กำลังจะส่งไป

การสร้างปัญหาคือความถนัดของเอเวอรี่

เธอเห็นมันมานับครั้งไม่ถ้วนตลอดหลายปีที่ผ่านมา

อีกอย่าง ถ้าอาเธอร์นอกใจ ก็คงไม่มีผู้ชายที่ซื่อสัตย์เหลืออยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว

พวกเขาเป็นรักแรกของกันและกันมานานกว่ายี่สิบปี ชีวิตทั้งชีวิตของพวกเขาต่างถักทอเข้าด้วยกัน

ระหว่างอาเธอร์กับเอเวอรี่ เธอเลือกที่จะเชื่อใจเขาอย่างไม่มีข้อกังขา

โคลอี้จ้องมองหน้าต่างแชท ดวงตาของเธอฉายแววเย็นชา

หลายปีก่อน หลังจากที่ลูน่า คาร์เตอร์ แม่ของเธอหย่าร้าง ท่านก็ได้พาโคลอี้เข้ามาอยู่ในครอบครัวสก็อตต์เมื่อแต่งงานใหม่

ปีต่อมา เอเวอรี่ก็ถือกำเนิดขึ้น

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา โคลอี้ต้องทนกับสายตาดูถูกเหยียดหยาม ถูกปฏิบัติราวกับเป็นส่วนเกินที่ไม่เป็นที่ต้องการ และถูกเอเวอรี่รังแกอยู่เสมอ

ลูน่าสอนให้เธออดทนเสมอ ให้จดจำบุญคุณของครอบครัวสก็อตต์ที่รับพวกเธอเข้ามาอยู่ด้วย

เธอทนมาตลอด ตั้งแต่กิ๊บติดผมและตุ๊กตาตัวโปรดในวัยเด็ก ไปจนถึงเครื่องประดับเมื่อโตขึ้น ทุกอย่างล้วนถูกเอเวอรี่แย่งไป

แล้วตอนนี้ยังจะมาขโมยสามีของเธออีกเหรอ

ไร้สาระสิ้นดี

โทรศัพท์ของเธอสั่นอีกครั้ง ขัดจังหวะความคิดของเธอ

ข้อความจากอาเธอร์

[โคลอี้ ผมให้แม่บ้านทำซุปบำรุงที่คุณชอบไว้ให้แล้วนะ อย่าลืมดื่มแล้วก็พักผ่อนเยอะ ๆ ล่ะ วันนี้ผมจะรีบกลับบ้าน เราจะได้มาพยายามกันต่อ]

ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาบนแก้มของโคลอี้ ความห่วงใยและความรักที่แผ่ออกมาจากถ้อยคำของเขาได้สลายข้อสงสัยสุดท้ายของเธอไปจนหมดสิ้น

รอยยิ้มเปี่ยมสุขปรากฏขึ้นบนริมฝีปากขณะที่เธอพิมพ์ตอบกลับไปว่า [ค่ะ]

โคลอี้วางโทรศัพท์ลงและนับวันในใจก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำ

เธอนั่งกำที่ตรวจครรภ์แน่น และเมื่อขีดสองขีดปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆ เธอก็แทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ

เธอใช้มือทั้งสองข้างปิดปาก หัวใจพองโตด้วยความสุขและความโล่งใจอันแสนหวานที่ในที่สุดก็ได้มาถึงช่วงเวลานี้

หลังจากพยายามมาหลายปี ในที่สุดพวกเขาก็มีลูกด้วยกันแล้ว!

ก่อนหน้านี้เธอเคยประจำเดือนขาดไปเหมือนกัน เคยขาดไปทั้งเดือนครั้งหนึ่ง

ตอนนั้นทั้งคู่คิดว่าเป็นข่าวดี แต่เมื่อไปตรวจที่โรงพยาบาลกลับพบว่าเป็นเพียงเพราะฮอร์โมนไม่สมดุล

เธอไม่มีวันลืมความผิดหวังอย่างรุนแรงในวันนั้น หรือแววตาเศร้าที่ฉายวูบขึ้นบนใบหน้าของอาเธอร์ก่อนที่เขาจะหันมาปลอบใจเธอแทน

ด้วยความกังวลว่าที่ตรวจอาจผิดพลาด โคลอี้จึงรีบไปโรงพยาบาล

คุณหมอนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พยักหน้าอย่างมั่นใจเมื่อดูรายงานผลการตั้งครรภ์ "ขอแสดงความยินดีด้วยครับ คุณวิลเลียมส์ ในที่สุดคุณก็ตั้งครรภ์แล้ว!"

ก้อนหนักอึ้งที่กดทับอกของโคลอี้มาตลอดได้ถูกยกออกไปในที่สุด "ขอบคุณคุณหมอมากนะคะที่ช่วยดูแลเรื่องการรักษาให้ฉันมาตลอด"

"ไม่ต้องเป็นทางการขนาดนั้นก็ได้ครับ"

ทันทีที่คุณหมอพูดจบ เสียงเรียกเข้าจากอาเธอร์ก็ดังขึ้น

น้ำเสียงของเขามีความกังวลที่แทบจะปิดไม่มิดขณะที่เขายืนอยู่ริมหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"โคลอี้ ทำไมคุณถึงไปโรงพยาบาลกะทันหัน ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า ให้ผมไปหาตอนนี้เลยไหม"

โคลอี้กำผลตรวจไว้ในมือข้างหนึ่ง แทบจะโพล่งข่าวดีออกไป

แต่วันเกิดของอาเธอร์คือสัปดาห์หน้า เธออยากจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นของขวัญให้เขา

เธอจึงหาข้ออ้าง "ฉันแค่มาตรวจครรภ์อีกรอบค่ะ แต่ก็ยังไม่มีข่าวดี"

น้ำเสียงของอาเธอร์อ่อนโยนและปลอบประโลม "ไม่ต้องกังวลไปนะ ในที่สุดเราก็จะมีลูกด้วยกัน"

"อืม"

โคลอี้ครางรับในลำคอ สะพายกระเป๋าแล้วเดินออกมา

"โคลอี้"

อาเธอร์พูดขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาฟังดูลังเล

"มีอะไรเหรอคะ" โคลอี้ถามอย่างสงสัย

เสียงที่ไม่มั่นคงของเขาดังผ่านโทรศัพท์มา

"ถ้าเรารับเลี้ยงเด็กที่หน้าตาเหมือนคุณมาก ๆ คุณจะรักเด็กคนนั้นไหม"

"แน่นอนสิคะ" โคลอี้ตอบโดยไม่ลังเล "แต่ฉันก็ยังอยากมีลูกที่เป็นของเราจริง ๆ อยู่ดี"

ขณะที่พูด เธอก็อดที่จะยิ้มไม่ได้

ทุกตัวอักษรบนรายงานผลการตั้งครรภ์นั้นเปล่งประกายความสุขบริสุทธิ์ เธอรู้สึกราวกับกำลังล่องลอยอยู่บนปุยเมฆ

เธอคิดชื่อสำหรับลูกในอนาคตไว้เป็นร้อยชื่อแล้ว

ถึงเวลาต้องเลือกสักชื่อ

จะเป็นเด็กผู้ชายหรือผู้หญิงนะ ลูกจะหน้าตาเหมือนเธอหรืออาเธอร์มากกว่ากัน

ไม่ว่าอย่างไร เธอก็จะมอบความรักทั้งหมดให้กับลูกคนนี้

อาเธอร์รอคอยเรื่องนี้มานานมาก เขาจะต้องดีใจสุด ๆ และจะเป็นพ่อที่วิเศษอย่างแน่นอน

บางอย่างที่มืดมนวูบไหวในดวงตาของอาเธอร์

เขาเอื้อมมือไปหยิบบุหรี่ในลิ้นชักตามสัญชาตญาณ แต่แล้วก็ชักมือกลับเมื่อนึกขึ้นได้ว่าพวกเขายังพยายามที่จะมีลูกกันอยู่

แม้จะผ่านทางโทรศัพท์ เขาก็สามารถจินตนาการถึงความหวังที่ส่องประกายในดวงตาของโคลอี้ได้

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดช้า ๆ

"โคลอี้ ถ้าผมเคยทำอะไรผิดไป คุณจะให้อภัยผมไหม"